خود مانع از بهبود آسم مىشود بنابراين ، حلقه معيوبى كه گاه خيلى خطرناك است به وجود مىآيد » . پس بر طبيب است كه ضمن معالجات آسم تدبيرى انديشد كه حتى الامكان ، ضعف قلب به وجود نيايد و حال آنكه آدرنالين و افدرين ، يعنى ، دو داروى اختصاصى آسم ، درست برعكس عمل مىكنند و باعث ضعف قلب مىشوند ، بنابراين ، حال بيمار را بدتر كرده و بر وخامت مرض مىافزايند و حتى در بيش‌تر مواقع ، باعث مرگ بيمار مىشوند . براى اثبات اين مطلب ، يك سند زنده ارائه مىشود : در كتاب پاتولوژى مديكال بزانسون ، جلد 3 ، چاپ 1949 ، صفحه 268 ، مىنويسد كه داروهاى محرك سمپاتيك ( آدرنالين و افدرين ) به علت اختلالات قلبى و عروقى كه توليد مىكنند و نيز به واسطهء خشك كردن ترشحات بلغمى و عدم دفع آن‌ها باعث طولانى شدن آسم مىشوند و در حقيقت خود اين داروها مولد آسم هستند . در صفحه 243 ، همين كتاب مىنويسد : چنين به نظر مىرسد كه از چند سال قبل به اين طرف ، تلفات آسم بيش‌تر شده و احتمال دارد علت آن افراط در استعمال آدرنالين و افدرين باشد . در كتاب مفصل پزشكى « 1 » جلد 5 ، صفحه 215 نيز مىنويسد : از وقتى كه افراط در استعمال آدرنالين و داروهاى مشابه آن شده است ، تلفات حاصله از آسم زيادتر گرديده ، زيرا باعث اتساع عروق شعريه و ازدياد ترشحات بلغمى داخل برونش‌ها و انسداد مجارى تنفسى از اين بلغم لزج شده است . آيا اين همه سند و مدرك آن هم از كتاب‌هاى كلاسيك ، كه در دانشكده‌هاى پزشكى دنيا تدريس مىشود ، كافى نيست ثابت كند كه از وقتى آدرنالين و افدرين براى آسم پيدا شده است عوارض ، خطرات و مرگ‌ومير بيماران بيش‌تر شده است ؟

--> ( 1 ) . Traite de Medecine .